جراحی آدرنال همیشه اولین پاسخ به پیدا شدن توده در غده فوق کلیه نیست؛ اما وقتی پزشک از وجود یک توده هورمون‌فعال، در حال رشد یا دارای ویژگی‌های مشکوک خبر می‌دهد، سوال‌های زیادی مطرح می‌شود: آیا واقعا به عمل نیاز دارم؟ غده فوق کلیه کامل برداشته می‌شود؟ جراحی با لاپاراسکوپی انجام می‌شود؟ و بعد از عمل چه اتفاقی می‌افتد؟ در این مقاله، از دلایل انجام جراحی فوق کلیه تا روش‌های عمل، آزمایش‌های قبل از جراحی، عوارض، مراقبت‌ها و دوره نقاهت را بررسی می‌کنیم تا بدانید در چه شرایطی جراحی آدرنال مطرح می‌شود و چه عواملی در انتخاب روش درمان نقش دارند.
دکتر محمد کرمان ساروی
فلوشیپ فوق تخصصی لاپاراسکوپی پیشرفته و جراحی چاقی
ارتباط با مرکز جهت دریافت اطلاعات و نوبت
شماره تماس
۰۹۳۶۲۱۸۰۹۸۰
تلفن مرکز
۰۲۱۸۸۰۹۶۸۴۰
غده فوق کلیه چیست و چه وظیفه‌ای دارد؟
غدد فوق کلیه یا آدرنال دو غده کوچک هستند که در قسمت بالایی هر دو کلیه قرار گرفته‌اند. با وجود اندازه نسبتا کوچک، این غدد در تولید هورمون‌هایی نقش دارند که برای عملکرد طبیعی بدن ضروری هستند و بر فشار خون، متابولیسم، پاسخ بدن به استرس و تعادل آب و املاح اثر می‌گذارند.
هر غده فوق کلیه از دو قسمت اصلی تشکیل شده است: قشر فوق کلیه و مغز فوق کلیه. قشر آدرنال هورمون‌هایی مانند کورتیزول و آلدوسترون و برخی هورمون‌های استروئیدی را تولید می‌کند. مغز فوق کلیه نیز هورمون‌هایی مانند آدرنالین و نورآدرنالین ترشح می‌کند.
به همین دلیل، بررسی توده آدرنال فقط به اندازه آن محدود نمی‌شود. پزشک باید مشخص کند که آیا توده از نظر هورمونی فعال است یا خیر و همچنین ظاهر آن را در تصویربرداری ارزیابی کند.
برای مثال، ممکن است فردی به دلیل درد شکم یا یک مشکل دیگر تحت CT اسکن قرار گیرد و به‌طور اتفاقی توده‌ای در فوق کلیه او دیده شود. در چنین شرایطی، مشاهده توده به‌تنهایی به معنای سرطان یا نیاز فوری به جراحی نیست. ابتدا باید ماهیت توده مشخص شود.
چه بیماری‌هایی ممکن است به جراحی آدرنال نیاز داشته باشند؟
همه توده‌های فوق کلیه لزوما به عمل جراحی غده فوق کلیه نیاز ندارند. برخی توده‌ها کوچک، غیرترشح‌کننده و دارای ویژگی‌های خوش‌خیم هستند و ممکن است تنها به پیگیری پزشکی نیاز داشته باشند. در مقابل، توده‌هایی که با افزایش ترشح هورمون، اندازه قابل توجه، رشد در طول زمان یا ویژگی‌های مشکوک در تصویربرداری همراه هستند، ممکن است نیاز به ارزیابی برای جراحی داشته باشند. در چنین شرایطی، مراجعه به دکتر محمد کرمان ساروی می‌تواند برای بررسی دقیق توده و تعیین مناسب‌ترین مسیر درمان کمک‌کننده باشد.
تومورهای ترشح‌کننده هورمون
برخی تومورهای آدرنال باعث تولید بیش از حد یک یا چند هورمون می‌شوند. این تومورها ممکن است با علائمی مانند فشار خون بالا، تغییرات قند خون، کاهش یا افزایش پتاسیم، تغییر وزن، ضعف عضلانی یا سایر علائم وابسته به نوع هورمون همراه باشند.
برای مثال، توموری که باعث افزایش تولید آلدوسترون می‌شود می‌تواند در بعضی بیماران با فشار خون بالا و کاهش پتاسیم همراه باشد. در این شرایط، ابتدا باید مشخص شود که اختلال هورمونی واقعا به توده آدرنال مربوط است و سپس درباره درمان تصمیم‌گیری شود.
فئوکروموسیتوما
فئوکروموسیتوما یکی از تومورهای مهم غده فوق کلیه است که از بخش مرکزی آن منشا می‌گیرد و می‌تواند باعث افزایش تولید هورمون‌های آدرنالین و نورآدرنالین شود.
برخی بیماران مبتلا به این تومور ممکن است دچار حمله‌های افزایش فشار خون، تپش قلب، تعریق یا سردرد شوند؛ البته ممکن است علائم در افراد مختلف متفاوت باشد. در صورت تشخیص فئوکروموسیتوما، آماده‌سازی بیمار قبل از جراحی تومور آدرنال اهمیت زیادی دارد. کنترل مناسب فشار خون و وضعیت هورمونی قبل از عمل می‌تواند برای کاهش خطر نوسانات شدید فشار خون در زمان جراحی ضروری باشد.
برای بررسی شرایط و انتخاب روش درمان متناسب با وضعیت شما، می‌توانید برای مشاوره با دکتر محمد کرمان ساروی اطلاعات خود را در فرم زیر وارد کنید تا برای هماهنگی مشاوره با شما تماس گرفته شود.
تومورهای قشر فوق کلیه
تومورهای قشر فوق کلیه می‌توانند خوش‌خیم یا بدخیم باشند و گاهی نیز با تولید بیش از حد هورمون همراه شوند. اگر ویژگی‌های توده در تصویربرداری یا سایر بررسی‌ها احتمال بدخیمی را مطرح کند، جراحی باید با دقت بیشتری برنامه‌ریزی شود. در این شرایط، نوع جراحی و میزان برداشت بافت به ویژگی‌های تومور و احتمال درگیری ساختارهای اطراف بستگی دارد.
توده‌های بزرگ یا دارای ویژگی‌های مشکوک
اندازه توده یکی از عوامل مهم در تصمیم‌گیری است، اما به‌تنهایی تعیین نمی‌کند که بیمار حتما به جراحی نیاز دارد. پزشک علاوه بر اندازه، شکل و یکنواختی توده، چگالی آن در CT، نحوه برخورد توده با بافت‌های اطراف و سایر ویژگی‌های تصویربرداری را بررسی می‌کند. توده‌ای که اندازه قابل توجهی دارد یا در تصویربرداری ظاهر غیرطبیعی دارد، اغلب به ارزیابی دقیق‌تری نیازمند است تا احتمال بدخیمی یا سایر مشکلات مشخص شود.
توده‌ای که در طول زمان رشد می‌کند
گاهی یک توده در ابتدا ویژگی‌هایی دارد که امکان پیگیری آن را فراهم می‌کند. در چنین شرایطی، مقایسه تصاویر جدید با تصویربرداری‌های قبلی اهمیت پیدا می‌کند. اگر توده در بررسی‌های بعدی رشد قابل توجهی داشته باشد یا ویژگی‌های آن تغییر کند، ممکن است برنامه درمانی نیز تغییر کند و جراحی مورد بررسی قرار گیرد. بنابراین وجود هر توده در فوق کلیه به معنی جراحی نیست و تصمیم نهایی باید پس از ارزیابی کامل بیمار گرفته شود.
چه زمانی جراحی آدرنال لازم است؟
تصمیم برای جراحی آدرنال فقط بر اساس وجود یک توده یا اندازه آن گرفته نمی‌شود. پزشک ابتدا بررسی می‌کند که توده چه ویژگی‌هایی دارد، آیا هورمون ترشح می‌کند و در طول زمان چه تغییری داشته است. مهم‌ترین عوامل موثر در تصمیم‌گیری عبارت‌اند از:
- اندازه توده: توده‌های بزرگ‌تر ممکن است به بررسی دقیق‌تر و در برخی شرایط به جراحی نیاز داشته باشند.
- ویژگی‌های توده در تصویربرداری: شکل، یکنواختی، چگالی و سایر مشخصات توده در CT یا MRI در ارزیابی آن اهمیت دارند.
- ترشح هورمونی: اگر توده باعث تولید بیش از حد هورمون‌هایی مانند کورتیزول، آلدوسترون یا هورمون‌های مرتبط با فئوکروموسیتوما شود، جراحی ممکن است مطرح شود.
- علائم ناشی از توده: علائمی مانند فشار خون بالا، تپش قلب، تعریق یا برخی تغییرات هورمونی می‌توانند در تصمیم‌گیری نقش داشته باشند.
- رشد توده در طول زمان: افزایش قابل توجه اندازه توده در بررسی‌های پیگیری می‌تواند نیاز به ارزیابی مجدد و در برخی موارد جراحی را مطرح کند.
- احتمال بدخیمی: اگر ظاهر توده در تصویربرداری یا سایر بررسی‌ها احتمال سرطان را مطرح کند، جراحی ممکن است به‌عنوان بخش مهمی از درمان در نظر گرفته شود.
- وضعیت عمومی بیمار: سن، بیماری‌های زمینه‌ای، شرایط هورمونی و توانایی بیمار برای تحمل جراحی نیز در انتخاب روش درمان موثر هستند.
جراحی آدرنال چگونه انجام می‌شود؟
هدف از عمل آدرنال برداشتن توده یا غده‌ای است که پس از ارزیابی‌های لازم، جراحی برای آن مناسب تشخیص داده شده است. روش جراحی بر اساس نوع توده، اندازه، محل قرارگیری، احتمال بدخیمی و شرایط بیمار انتخاب می‌شود. در بسیاری از توده‌های مناسب، جراحی کم‌تهاجمی مانند لاپاراسکوپی قابل استفاده است.
در جراحی آدرنال، نزدیکی غده به ساختارهایی مانند کلیه، عروق بزرگ و سایر اندام‌های شکمی باعث می‌شود شناخت دقیق آناتومی و برنامه‌ریزی قبل از عمل اهمیت زیادی داشته باشد.
جراحی لاپاراسکوپی آدرنال
لاپاراسکوپی آدرنال یکی از روش‌های کم‌تهاجمی برای برداشتن غده فوق کلیه است. در این روش چند برش کوچک ایجاد می‌شود و دوربین و ابزارهای مخصوص از طریق این برش‌ها وارد بدن می‌شوند. تصویر محل جراحی روی مانیتور نمایش داده می‌شود و جراح با مشاهده دقیق ناحیه مورد نظر، غده یا توده را از بافت‌های اطراف جدا می‌کند.
در توده‌های مناسب، لاپاراسکوپی می‌تواند با برش‌های کوچک‌تر، درد کمتر پس از عمل، بستری کوتاه‌تر و بازگشت سریع‌تر به فعالیت‌های روزمره همراه باشد.
البته کم‌تهاجمی بودن لاپاراسکوپی به این معنا نیست که این روش برای تمام توده‌های آدرنال مناسب است. در توده‌های بسیار بزرگ، ضایعاتی که احتمال درگیری با بافت‌های اطراف دارند یا مواردی که احتمال بدخیمی بالا است، انتخاب روش جراحی باید با دقت بیشتری انجام شود.
آیا در جراحی فوق کلیه کل غده برداشته می‌شود؟
در برداشتن غده فوق کلیه همیشه یک روش ثابت برای همه بیماران وجود ندارد. در بسیاری از موارد، غده‌ای که توده در آن قرار دارد به‌طور کامل برداشته می‌شود. با این حال، در بعضی شرایط خاص ممکن است حفظ بخشی از بافت سالم آدرنال نیز مورد توجه قرار گیرد.
این تصمیم به نوع تومور، اندازه و محل آن، یک‌طرفه یا دوطرفه بودن بیماری، وضعیت غده مقابل و احتمال عود بستگی دارد. در بیماری‌های دوطرفه یا بعضی تومورهای ارثی، حفظ بخشی از بافت آدرنال ممکن است از نظر حفظ عملکرد هورمونی اهمیت داشته باشد؛ اما این روش برای همه بیماران قابل استفاده نیست. بنابراین پاسخ به سوال آیا کل غده فوق کلیه برداشته می‌شود؟ تنها پس از مشخص شدن نوع بیماری و شرایط بیمار امکان‌پذیر است.
قبل از جراحی آدرنال چه آزمایش‌هایی لازم است؟
پیش از عمل جراحی غده فوق کلیه باید مشخص شود که توده چه ویژگی‌هایی دارد و آیا از نظر هورمونی فعال است یا خیر. در ادامه با آزمایش هایی که قبل از جراحی آدرنال باید انجام دهید آشنا می‌شوید.
آزمایش‌های هورمونی
یکی از مهم‌ترین مراحل ارزیابی، بررسی عملکرد هورمونی توده است. بسته به شرایط بیمار ممکن است آزمایش‌هایی برای بررسی کورتیزول، آلدوسترون، رنین و هورمون‌های مرتبط با فئوکروموسیتوما درخواست شود.
برای مثال، در بیماری که فشار خون بالا دارد و توده‌ای در آدرنال مشاهده شده است، بررسی وضعیت آلدوسترون و رنین می‌تواند به مشخص شدن علت فشار خون کمک کند. اگر احتمال فئوکروموسیتوما وجود داشته باشد، بررسی متانفرین‌ها نیز اهمیت پیدا می‌کند.
آزمایش خون
آزمایش خون برای بررسی وضعیت عمومی بدن، عملکرد کلیه، میزان الکترولیت‌ها و سایر شاخص‌های مورد نیاز انجام می‌شود. این آزمایش‌ها به پزشک کمک می‌کنند وضعیت بیمار را پیش از بیهوشی و جراحی بهتر ارزیابی کند.
CT اسکن
CT یکی از مهم‌ترین روش‌های تصویربرداری برای بررسی توده‌های آدرنال است. در این بررسی، ویژگی‌هایی مانند اندازه، شکل، چگالی و یکنواختی توده ارزیابی می‌شود. گاهی یک توده در CT ویژگی‌هایی دارد که بیشتر با یک ضایعه خوش‌خیم سازگار است و در شرایط دیگر، ظاهر توده نیازمند بررسی‌های تکمیلی یا تصمیم‌گیری جراحی است.
MRI
MRI در بعضی بیماران می‌تواند اطلاعات بیشتری درباره توده ارائه دهد. انتخاب MRI به ویژگی ضایعه، نتایج CT و شرایط بیمار بستگی دارد.
ارزیابی بیماری‌های زمینه‌ای
قبل از جراحی، بیماری‌هایی مانند فشار خون بالا، دیابت، مشکلات قلبی و سایر بیماری‌های همراه نیز بررسی می‌شوند.
اگر توده از نظر هورمونی فعال باشد، کنترل وضعیت هورمونی پیش از عمل اهمیت ویژه‌ای دارد.
آیا جراحی آدرنال خطرناک است؟
جراحی آدرنال مانند هر عمل جراحی دیگری می‌تواند با عوارض همراه باشد، اما میزان خطر برای تمام بیماران یکسان نیست. نوع توده، اندازه و محل آن، فعالیت هورمونی، روش جراحی و وضعیت عمومی بیمار از عوامل مهمی هستند که می‌توانند بر پیچیدگی عمل تاثیر بگذارند.
برای مثال، جراحی فئوکروموسیتوما به دلیل اثر هورمون‌های این تومور بر فشار خون، نیازمند آماده‌سازی و کنترل دقیق بیمار پیش از عمل است.
در توده‌های مشکوک به بدخیمی نیز برنامه‌ریزی جراحی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، زیرا ممکن است لازم باشد برداشت توده با رعایت اصول خاص و در صورت نیاز همراه با برداشت بافت‌های درگیر انجام شود. به همین دلیل، انتخاب روش جراحی باید بر اساس شرایط واقعی بیمار انجام شود و نمی‌توان یک روش را برای تمام توده‌های آدرنال مناسب دانست.
عوارض جراحی فوق کلیه چیست؟
عوارض جراحی فوق کلیه به نوع عمل، علت جراحی، وضعیت بیمار و ویژگی‌های توده بستگی دارد. برخی عوارض عمومی جراحی هستند و برخی دیگر به عملکرد هورمونی غده فوق کلیه مربوط می‌شوند.
- خونریزی
- عفونت
- آسیب احتمالی به بافت‌ها یا اندام‌های مجاور
- تغییرات فشار خون
- اختلالات هورمونی
- کاهش عملکرد آدرنال در برخی بیماران
- نیاز احتمالی به درمان جایگزین هورمونی
- عوارض مرتبط با بیهوشی
- درد و مشکلات مربوط به محل برش
یکی از مواردی که پس از جراحی باید مورد توجه قرار گیرد، وضعیت هورمونی بیمار است. برای مثال، اگر توده پیش از عمل باعث تولید بیش از حد کورتیزول شده باشد، غده باقی‌مانده ممکن است برای مدتی به‌تنهایی نتواند نیاز هورمونی بدن را به‌طور کامل تامین کند و بیمار بر اساس نظر پزشک به درمان جایگزین نیاز داشته باشد.
بنابراین پیگیری بعد از جراحی فقط به بررسی محل عمل محدود نمی‌شود و در برخی بیماران ارزیابی هورمونی نیز اهمیت دارد.
مراقبت بعد از جراحی آدرنال
مراقبت بعد از جراحی آدرنال نقش مهمی در روند بهبودی و بازگشت تدریجی به فعالیت‌های روزمره دارد. در روزهای اول پس از عمل، وضعیت عمومی، فشار خون، میزان مایعات بدن و در صورت نیاز عملکرد هورمون‌های غده فوق کلیه توسط پزشک بررسی می‌شود. همچنین مصرف داروهای تجویزشده باید دقیقا طبق دستور انجام شود و بیمار نباید بدون هماهنگی پزشک، داروهای خود را قطع یا تغییر دهد.
پس از ترخیص، مراقبت از محل برش‌های جراحی، رعایت بهداشت زخم، داشتن تغذیه مناسب و افزایش تدریجی فعالیت بدنی اهمیت دارد. پیاده‌روی سبک اغلب از روزهای ابتدایی توصیه می‌شود، اما انجام فعالیت‌های سنگین و بلند کردن اجسام تا زمان تایید پزشک باید به تعویق بیفتد. مراجعه منظم برای ویزیت‌های بعدی نیز ضروری است تا نتیجه پاتولوژی، وضعیت هورمونی و روند بهبودی به‌طور کامل ارزیابی شود.
دوره نقاهت جراحی فوق کلیه چقدر است؟
دوره نقاهت جراحی فوق کلیه به روش جراحی، نوع و اندازه توده، وضعیت عمومی بیمار و روند بهبودی بستگی دارد. بیمارانی که تحت لاپاراسکوپی آدرنال قرار می‌گیرند، اغلب نسبت به جراحی‌های پیچیده‌تر روند بازگشت متفاوتی دارند و می‌توانند فعالیت‌های روزمره را به‌تدریج از سر بگیرند. با این حال، زمان ترخیص و بازگشت به کار یا فعالیت‌های معمول برای همه بیماران یکسان نیست.
بعد از ترخیص، عمدتا توصیه می‌شود فعالیت‌ها به‌صورت تدریجی افزایش پیدا کنند و تا زمان تایید پزشک از ورزش سنگین و بلند کردن اجسام سنگین خودداری شود. مراجعه برای ویزیت‌های بعدی، بررسی نتیجه پاتولوژی و در صورت نیاز کنترل وضعیت هورمونی نیز بخشی از روند بهبودی است. اگر علائمی مانند ضعف شدید، سرگیجه، تب، استفراغ مداوم یا تغییرات قابل توجه فشار خون ایجاد شود، باید سریع‌تر با پزشک تماس گرفته شود.
زندگی بدون یک غده فوق کلیه امکان‌پذیر است؟
در بسیاری از افرادی که تنها یکی از غدد فوق کلیه آن‌ها برداشته می‌شود و غده مقابل عملکرد مناسبی دارد، غده باقی‌مانده می‌تواند نیاز هورمونی بدن را تامین کند. با این حال، عملکرد غده مقابل در هر بیمار باید جداگانه ارزیابی شود. بعضی بیماران، به‌ویژه افرادی که توده آن‌ها باعث افزایش کورتیزول شده است، ممکن است پس از جراحی برای مدتی به درمان جایگزین هورمونی نیاز داشته باشند.
اگر هر دو غده فوق کلیه برداشته شوند، شرایط متفاوت است و بیمار اغلب به درمان جایگزین هورمونی و پیگیری پزشکی طولانی‌مدت نیاز خواهد داشت. به همین دلیل، جراحی هر دو غده تنها در شرایط خاص و پس از بررسی دقیق وضعیت بیمار انجام می‌شود.
آیا جراحی آدرنال باعث کاهش یا افزایش وزن می‌شود؟
تغییر وزن بعد از جراحی آدرنال به علت اصلی بیماری و وضعیت هورمونی بیمار بستگی دارد و نمی‌توان یک نتیجه مشخص برای همه افراد در نظر گرفت. برای مثال، اگر یک توده باعث تولید بیش از حد کورتیزول شده باشد، درمان اختلال هورمونی می‌تواند در ماه‌های بعد باعث تغییراتی در وزن و متابولیسم شود.
اما اگر توده غیرترشح‌کننده باشد و صرفا به دلیل ویژگی‌های تصویربرداری یا احتمال بدخیمی برداشته شود، نمی‌توان انتظار داشت که خود جراحی به‌طور مستقیم باعث کاهش یا افزایش وزن شود. بنابراین اگر بعد از عمل تغییر وزن قابل توجهی ایجاد شود، بهتر است وضعیت هورمونی، داروهای مصرفی، تغذیه و سایر عوامل موثر بررسی شوند.
هزینه جراحی آدرنال چقدر است؟
هزینه جراحی آدرنال برای همه بیماران یکسان نیست و نمی‌توان پیش از مشخص شدن شرایط بیمار، مبلغ ثابتی برای آن تعیین کرد. نوع و اندازه توده، پیچیدگی جراحی، روش انجام عمل، استفاده از لاپاراسکوپی یا روش‌های دیگر و وضعیت عمومی بیمار از مهم‌ترین عواملی هستند که می‌توانند بر هزینه نهایی تاثیر بگذارند. همچنین هزینه‌های مربوط به بیهوشی، بستری، آزمایش‌های هورمونی، تصویربرداری و بررسی پاتولوژی نیز باید در نظر گرفته شوند.
میزان پوشش بیمه نیز می‌تواند در مبلغ پرداختی بیمار موثر باشد. به همین دلیل، هزینه نهایی جراحی فوق کلیه اغلب پس از بررسی مدارک پزشکی، مشخص شدن نوع توده و انتخاب روش مناسب جراحی قابل برآورد است. برای اطلاع از هزینه دقیق، بهتر است بیمار گزارش‌های تصویربرداری، آزمایش‌ها و مدارک پزشکی خود را برای ارزیابی و برآورد هزینه همراه داشته باشد.
چه زمانی برای توده فوق کلیه باید به جراح مراجعه کرد؟
سوالات متداول
خیر. بسیاری از توده‌های آدرنال خوش‌خیم هستند و ممکن است هیچ فعالیت هورمونی نداشته باشند. برای تشخیص ماهیت توده باید ویژگی‌های تصویربرداری، وضعیت هورمونی و شرایط بالینی بیمار در کنار یکدیگر بررسی شوند.
بله. بعضی توده‌های آدرنال کاملا بدون علامت هستند و هنگام تصویربرداری برای بیماری دیگری به‌صورت اتفاقی شناسایی می‌شوند. بدون علامت بودن توده به‌تنهایی برای تعیین ماهیت آن کافی نیست.
در برخی اختلالات هورمونی، دارو می‌تواند تولید هورمون یا علائم بیماری را کنترل کند. با این حال، اگر توده به دلیل احتمال بدخیمی یا ویژگی‌های خاص نیاز به برداشت داشته باشد، دارو الزاماً جایگزین جراحی نخواهد بود.
در اغلب بیماران، فعالیت بدنی پس از تکمیل روند اولیه بهبودی به‌تدریج از سر گرفته می‌شود. زمان شروع ورزش و فعالیت‌های سنگین به روش جراحی و وضعیت بیمار بستگی دارد و باید توسط جراح تعیین شود.
احتمال عود به نوع تومور، ویژگی‌های آن، کامل بودن برداشت و شرایط زمینه‌ای بیمار بستگی دارد. بعضی تومورها به پیگیری طولانی‌مدت نیاز دارند، بنابراین برنامه مراجعات بعد از عمل باید بر اساس تشخیص نهایی تنظیم شود.
جمع‌بندی
جراحی آدرنال برای هر توده‌ای در غده فوق کلیه ضروری نیست و تصمیم‌گیری درباره آن به عواملی مانند اندازه و ظاهر توده، فعالیت هورمونی، رشد در طول زمان و احتمال بدخیمی بستگی دارد. در صورت نیاز به جراحی، روش مناسب نیز با توجه به نوع توده و شرایط بیمار انتخاب می‌شود و در برخی موارد لاپاراسکوپی آدرنال گزینه مناسبی خواهد بود. اگر در تصویربرداری شما توده فوق کلیه مشاهده شده است، بهتر است پیش از تصمیم‌گیری درباره عمل، وضعیت هورمونی و ویژگی‌های توده به‌طور کامل بررسی شود. برای ارزیابی تخصصی و مشخص شدن مسیر درمان، می‌توانید به دکتر محمد کرمان ساروی مراجعه کنید تا بر اساس نتایج آزمایش‌ها و تصویربرداری، نیاز به جراحی و روش مناسب آن بررسی شود.
